عيد سعيد فطر؛ يکي از دو عيد بزرگ

عيد سعيد فطر يکي از دو عيد بزرگ در سنت اسلامي است که در ميان مسلمانان از جايگاه و حرمت فوق العاده اي برخوردار است که در باره آن احاديث و روايات بي شماري وارد شده است. يکي عيد فطر و ديگري عيد قربان (يا عيد اضحي) است. در روايت آمده است زمانيکه پيامبر اسلام از مکه به مدينه منوره هجرت نمود، مردم آن ديار در هر سال دو روز را جشن مي گرفتند پيامبر اسلام از مردم مدينه در مورد اين دو جشن پرسيد که چرا در اين روزها عيد مي گيرند؟ در جواب گفتند ما قبل از مشرف شدن به اسلام اين دو روز را روزهاي جشن معين نموده بوديم که در اين دو روز به تفريح و خوشحالي مي پرداختيم پيامبر اسلام فرمود: خداوند در مقابل اين دو روز، دو روز ديگري را نسبت به همچو جشن ها فضيلت و برتري داده اند. و براي مسلمانان مقرر نموده که يک روز آن عيد فطر و روز ديگر آن عيد سعيد اضحي است.

اما عيد فطر، مسلمانان روزه دار که ماه مبارک رمضان را به روزه داري به پا داشته و از خوردن و آشاميدن و بسياري از کارهاي مباح ديگر که به نوعي مبطل ورزه به حساب مي ايد امتناع ورزيده اند اينک پس از گذشت يک ماه روزه داري و عبادات خالصانه در نخستين روز ماه شوال اجر و پاداش خود را از خداوند مي طلبند، اجر و پاداش که خود خداوند به آنان وعده داده است را جشن مي گيرند.
واژه عيد:
کلمه عيد يک واژه عربي است که از فعل عاد (عود). يعود بمعني بازگشت گرفته شده است و لذا به ايامي که مشکلات گروه، قوم، خانواده و فرد برطرف مي شد و به راحتي و پيروزي نائل مي آمدند آنروز را عيد مي ناميدند.
حضرت عیسی ع روز نزول مائده را روز عيد (بازگشت) به پيروزي، پاکي و ايمان به خدا دانسته و آنرا روز به عيد نام گذاري کرده است.
کلمه عيد تنها يکبار در در قرآن کريم آمده است، آنجا که مي فرمايد:
الهم ربنا انزل علينا مائده من السماء تکون لنا عيداً لاولنا و اخرنا و آيه منه» روز اول رمضان ماه شوال را نيز به اين لحاظ عيد ناميده اند، که امر به امساک، صوم برداشته شده و به مسلمانان دستور داده شده که روزه خود را افطار کنند و به خوردن و آشاميدن رو آورده اند.
واژه افطار: و اينکه چرا اين عيد را عيد فطر ناميده اند؟
افطار از فطور اخذ شده و فطور به معناي خوردن و نوشيدن است: لذا انسان مسلمان پس از يک روز، روزه گرفتن طبق دستور اسلام در وقت اذان شرعي افطار مي نمايد و اجازه خوردن و آشاميدن مي گيرد. لذا مسلمانان در اين روز فرخنده در اثر يکماه تلاش و عبادت و استفاده هاي بي شمار معنوي از ضيافت الهي به صفايي باطن نيز دست پيدا نموده و در حقيقت شخصيت واقعي خويش را بازيافته اند.
فطرت پاک انساني او که در طي يک سال در اثر غبارهاي جهل، ناداني و غفلت به انواع گناهان و معصيت الهي مبتلا شده و حال که در پرتوي فضاي معنوي آن ماه و تلاشهاي خويش به يک زندگي نوين دست يافته است، از اين روي اين زندگي را مي توان به (بازگشت به خويشتن) ناميد.
شیخ محمدادریس هدفیار

Related Articles

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي.

Back to top button
%d bloggers like this: